
Interview met Balasz: een succesverhaal in herstel
Balazs is sinds juni dit jaar werkzaam bij Kompassie in Den Haag, waar hij tegelijk zijn laatste studiejaar afrondt. Hij begeleidt er vrijwilligers die op hun beurt bezoekers ondersteunen.
Deze vrijwilligers helpen bijvoorbeeld bij wachttijdondersteuning, nazorg, mantelzorgondersteuning, lotgenotengroepen en activiteiten. Ze zijn vaak zelf in herstel en daarom staat hun welzijn voorop. Kompassie voert kennismakings- en verdiepende gesprekken en koppelt vrijwilligers aan een mentor die regelmatig informeert hoe het gaat en kijkt of iemand toe is aan een volgende stap, bijvoorbeeld richting betaald werk.
Bij Kompassie is ook de inrichting van de werkplek aangepast aan die visie. Er is een rustige plek voor medewerkers die zich moeten concentreren én een duidelijk aanspreekpunt voor vrijwilligers. Zo hoeven zij niet meer rond te vragen wie tijd heeft. “De vrijwilliger bij Kompassie staat echt op nummer één”, zegt Balazs, “De begeleiding en het herstel van vrijwilligers gaan vóór organisatorische taken.”
Het is niet de eerste keer dat Balazs werkzaam is bij Kompassie. Hij kwam er al eerder terecht toen hij vrijwilligerswerk zocht bij Reakt. Via vrijwilligerscoördinator Matthijske Verseput bezocht hij eerst verschillende interessante plekken zoals De Rozenbottel en Chillen in de Steeg. Ook daar heeft hij geruime tijd vrijwilligerswerk gedaan.
Als vrijwilliger bij Kompassie begon Balazs bij het steunpunt, waar hij bezoekers praktisch hielp met bijvoorbeeld brieven, post en contact met instanties. Gaandeweg ontdekte hij dat hij vooral energie kreeg van persoonlijke gesprekken. Bezoekers wilden vaak gewoon hun verhaal kwijt: “Je ziet ook vaak dat mensen opgelucht weggaan, ook al is het maar drie kwartier, omdat iemand echt naar ze heeft geluisterd.”
Daarom stroomde hij door naar trajectondersteuning, dat vooral bestaat uit één-op-één-gesprekken.
Naast het vrijwilligerswerk volgde Balazs de hbo-opleiding Ervaringsdeskundige in Zorg en Welzijn aan de Hogeschool van Amsterdam. Voor zijn stage kon hij terecht bij Kompassie waar hij in september begon. Sinds 1 juni 2026 heeft hij er een betaald contract, terwijl hij zijn laatste studiejaar afrondt.
Hij is dankbaar voor de kans en het vertrouwen dat hij kreeg: “Ik heb heel veel geleerd van mijn collega’s, maar ook van vrijwilligers. En van de directeur zelf ook.”
Balazs vindt dit werk betekenisvol. Hij heeft zelf ook op ggz-wachtlijsten gestaan en kende Kompassie toen nog niet. Hij denkt dat de ondersteuning hem had kunnen helpen terwijl hij op zorg wachtte. Door zijn werk als vrijwilliger bij Kompassie kon hij anderen bieden wat hij zelf had gemist. Dat gaf hem voldoening en het gevoel ergens goed in te zijn: “Dat gaf me letterlijk de wil om te leven terug.” Nu ervaart hij opnieuw voldoening wanneer vrijwilligers groeien, bijvoorbeeld wanneer iemand die eerst niet voor een groep durfde te spreken een lotgenotengroep gaat begeleiden, of uitstroomt naar betaald werk.
Balazs hoopt dat Kompassie bekender wordt, zodat meer bezoekers en vrijwilligers de organisatie weten te vinden, want volgens hem weten nog niet alle huisartsen, praktijkondersteuners en behandelaren van het aanbod.
Ook Chillen in de Steeg, waar hij eerder werkte, is hem dierbaar. Balazs zag daar hoe belangrijk het is dat mensen met psychische kwetsbaarheid een plek hebben waar ze ontspannen samen kunnen zijn. “Iedereen was welkom.” Hij ontmoette er veel bijzondere mensen en verwees later ook bezoekers van Kompassie naar de bijeenkomsten. “Ik vind het super dat dat bestaat.”
“Als iemand vrijwilliger wil worden, is iedereen hier welkom”, zegt hij, “zolang het werk past bij diens herstel.”
